بازار در مقابله با احمدی نژاد و عدالت!

احمدی نژاد حتی اگر بتواند آمریکا و کشورهای اروپایی را تسلیم نظرات خود کرده، و قضیه هسته ای را به سامان رسانده و حل کند نیز قادر نخواهد بود، تا همچون دولت های گذشته، بازار را شکست دهد و تحت نظم و کنترل درآورد.

بسیاری از سرمایه داران و تجار و دلالان، در زیر چتر گسترده بازار قادر هستند، تا هر آن که اراده کنند، قیمت هر کالایی را به هر اندازه ای که خواستند، افزایش یا کاهش دهند، و در این راستا، قشر مصرف گرایی که بزرگترین دغدغه و مشکلشان پر کردن شکم است نیز، بجای همراهی با دولت برای شکست بازار، بدلیل جو روانی بوجود آمده و فرهنگ غلط مصرف گرایی، همراه و هم سو با بازار گشته و گام بر می دارند و با گران خریدن، موجب تقویت لشگر قدرتمند بازار می گردند.

مشکل سیستم اقتصاد ایران در شیوه تولید و مصرف است، اقلیت کوچک تولید کننده، نمی تواند جوابگوی نیاز اکثریت بزرگ مصرف کننده باشد، سرمایه های سرگردان و نیروی انسانی فعال و جوان کشور، بدلیل زحمت کمتر و سود بیشتر، جذب بخش های خدماتی و شغل های واسطه ای و ایجاد مغازه و فروشگاه می شود، و نتیجه فعالیت این سیستم بی قاعده، تنها گرانی و تورم و فشار مضاعف بر توده مردم محروم خواهد بود.

امروز همه آحاد جامعه و دولتمردان و رسانه ها، بنوعی از گرانی و تورم می گویند، اما هیچکس از تولید و قناعت و صرفه جویی و کم مصرف کردن حرفی نمی زند! و اینکه چرا مصرف مواد خوراکی در ماه روزه و رمضان، بجای کاهش، افزایش می یابد؛ سوالیست که مردم مسلمان و روزه دار، باید بجای دولت و مسئولین به آن پاسخ دهند.

دولت عدالت محوری که همچنان بدلیل ترس از بازار و اعتراض ثروتمندان و انتقاد اقلیت حزب گرایان، پشت به عدالت و رو به مصلحت کرده، و بودجه و ارز بیت المال را صرف واردات بنزین و مواد مصرفی و دادن سوبسید به ثروتمندان و مرفهان جامعه می کند، قادر نیست تا بازار را بشکند و با گرانی و تورم مبارزه کند، مگر اینکه با قاطعیت و بدون واهمه، از مرحله ترس و تردید عبور کرده، و آنچه را که در راستای ایجاد عدالت درست است، انجام دهد.

دلالان و واسطه ها، که به سیاست و فرهنگ و مذهب، تنها از دریچه منفعت نگاه می کنند، نقش بسیار مهمی در افزایش نرخ اجناس و کالاها دارند، و تا دلالان و واسطه ها، بدون ترس و واهمه و منع قانونی، به فعالیت خود ادامه می دهند، باید همچون گذشته، شاهد افزایش سرسام آور قیمت ها، و ناتوانی دولت در مبارزه با گرانی و تورم  نیز بود.

دلالان و واسطه ها، دولت سایه و پنهان مقتدری هستند، که بسیار بیشتر از هیئت دولتها قدرت دارند، و اما چگونه می توان با قشری که تولید ندارد، و بیش از تولیده کننده سود می برد، و تنها به مصرف جامعه و منفعت خود می اندیشد مبارزه کرد؟!

اینک محرومترین و آسیب پذیرترین قشری که با رای روشن خود، بعد از دوم خرداد، در سوم تیر، احمدی نژاد را به ریاست جمهوری برگزید، بدلیل سیاست و برنامه هایی که باعث محرومیت بیشترش گردیده، می رود تا ناخواسته و به اجبار، در روبروی احمدی نژاد قرار گیرد، کارگران موقت و قراردادی و بیکار، با این امید به احمدی نژاد رای دادند، که احمدی نژاد، به حکومت اربابان و سرمایه داران و کارفرمایان پایان دهد، و قوانین برده داری نوین را لغو کند، اما اینک، روز بروز به مخالفان و منتقدان احمدی نژاد افزوده می شود، و محرومترین اقشار جامعه، ناخواسته، بدلیل فشار اقتصادی و فقر و بیکاری، در روبروی احمدی نژاد و دولت احمدی نژاد قرار می گیرند.

خاتمی، شعار توسعه سیاسی و جامعه مدنی را داد و در عمل، به اجبار  سیاست های دوران سازندگی را ادامه داد، و شکست خورد؛ و احمدی نژاد، که شعار عدالت را می دهد نیز در عمل، چاره ای جز ادامه دادن سیاست ها و برنامه های خاتمی را ندارد، و اما! ادامه این راه، به کجا ختم خواهد شد؟!

سیاست زدگی و مصرف گرایی، آفت آزادی و عدالت هستند، و خودخواهی و قدرت طلبی، آفت اصولگرایی و اصلاح طلبی می باشد!

بین اصولگرایی و اصلاح طلبی، تضاد و فاصله ای نیست، و مرز بندی بین اصولگرایان و اصلاح طلبان، حربه منافقان و قدرت طلبان، برای کسب پست و قدرت، و غارت و استعمار ایران و ایرانی می باشد.

احمدی نژاد برای اینکه بتواند شعارهای خود را جامعه عمل بپوشاند، باید احمدی نژاد شود، و سیر سخنان خود را به عمل برای تحقق عدالت اجتماعی و انقلاب اقتصادی تغییر دهد، وقت آنست تا احمدی نژاد، که به سران کشورهای قدرتمند جهان نامه نوشته است، نامه ای برای مردم ایران بنویسد و برای مبارزه با بازار و فساد و دروغ و ریا و رشوه، از مردم کمک بخواهد، و همانگونه و با همان لحن و ادبیاتی که با آمریکا و دشمنان و مخالفان خارجی ایران صحبت می کند، با دشمنان داخلی و گرانفروشان و دشمنان عدالت و مردم در داخل کشور صحبت کند.

احمدی نژاد، برای اینکه احمدی نژاد بشود، باید برای تحقق عدالت، به شایسته سالاری  رو آورد، و با نگاه دقیق به راهی که علی(ع) رفت، وزراء و استانداران و فرمانداران و مدیران بسیاری را تغییر دهد، و اگرنه! مردم گرفتار فقر و تنگدستی و محرومیت، چاره جز پناه بردن به دشمنان مردم و کسانی که وضعیت جامعه را به این روز رساندند، نخواهند داشت.

حسین (ع) اصلاح طلب اصولگرا است و علی (ع) اصولگرای اصلاح طلب، و اگر امروز علی (ع) بود! برای مبارزه با گرانی و مقابله با دلالان، از چه حربه ای استفاده می کرد، و با بودجه بیت المال و پول نفت، برای محرومان چه می کرد؟!