جامعه سالم و پیشرو را مطبوعات آزاد می سازند، ومطبوعات آزاد و پیشرو، برای روشنگری ورشد فرهنگ جامعه، و جلوگیری ازسوء استفاده قدرتمندان از قدرت، نویسندگان آگاه و خبرنگاران بیدارمی خواهند.

وقتی بدون قاعده و اصول، و درراستای منافع و مقاصد جریاناتی خاص، عده ای با کمترین سابقه نویسندگی و مطبوعاتی، بنا به رابطه، و صرف داشتن مدرک و وابستگی، با کسب مجوزاز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، یکشبه صاحب امتیاز ومدیر مسئول و سردبیر و صاحب روزنامه ومجله می شوند، دیگرانتظار سلامت و پویایی، از مطبوعاتی که بدون کمک دولتی نمی توانند به حیات خود ادامه دهند، نمی توان داشت.

غفلت و کوتاهی و قصور نویسندگان وعدم توجه به نیاز و خواست مردم و نشناختن شرایط و سیاست زدگی، باعث تعطیلی دهها نشریه، و توجه وعنایت مسئولین فرهنگی شعار گرا و غوغا سالار به آمار و کمیت، منجر به واردات بی رویه کاغذ و چاپ و نشر بیش از هزاران روزنامه و هفته نامه و ماهنامه و گاهنامه در کشور گشته است، که بسیاری ازین آگهی نامه های بی خواننده، جز استفاده از سهمیه های دولتی و درج خبرهای تکراری، عملکرد مشخص دیگری ندارند و نمی توانند داشته باشند.

جراید محلی به شدت از کمبود نیروی متخصص و کاردان و مدیریت فرهنگی رنج می برند، و هیچ کارشناس و خبرنگاری نیست تا از مدیران فرهنگی و سیاسی کشور و انجمن صنفی روزنامه نگاران سوال کند، آیا به تعداد جراید، نویسنده و خبرنگار آگاه و کاردان در کشور وجود دارد؟!

مطبوعات و جرایدی  که بدون داشتن لوازم اولیه فرهنگی و نیروی کار بلد، در راستای کمیت پروری مسئولین شروع بکار نموده اند، به اجبار با صدور کارت خبرنگاری و روزنامه نگاری، عده ای بی خبرتر از خود را خبرنگار و نویسنده کرده اند، و این افراد فاقد مطالعه و شناخت اصولی، بدون توجه به پیامد و عواقب کار، تنها در راستای کسب منفعت و خدمت بیشتر به مدیران و مسئولین محلی، فعالیت می کنند.

البته اگر بنا بدلایل مشخص، مسئولین از وضعیت و کیفیت موجود مطبوعات ناراضی بودند، وضعیت مطبوعات بدینگونه نبود، چرا که خبرنگار آگاه و کاردان، با تیزبینی و نقد آگاهانه، اجازه سوء استفاده و عملکردهای بی قاعده و تشریفاتی را به مدیران و مسئولین نمی دهد.

متاسفانه امروز بر خلاف قاعده، بسیاری ازخانه های مطبوعات شهرها و استانهای کشور، با توجه به نگرشهای حزبی و جناحی حاکم و فراموش کردن اصول و اهداف تشکیل خانه های مطبوعات، در انحصار کسانی با کمترین سابقه و تجربه و مطالعه درآمده است، که هدفی جز کسب نام و نان ندارند.

با یک برنامه ریزی صحیح و آگاهانه، بدون در نظر گرفتن مصلحت سیاسی، خانه های مطبوعات و طیفی که بی قاعده به صرف صدور و داشتن کارت خبرنگار شده اند، می بایست تصفیه شده، و پخش کنندگان جرایدی که در راستای فروش جراید و کسب آگهی، از طرف دفاتر مرکز، بدون توجه به رسالت و وظیفه خبرنگاری، خبرنگار شده اند، شناسایی، و مورد آزمون دوباره قرار گیرند.

نویسنده و خبرنگار قبل از شام و ناهار و شیرینی و نان و وام و سکه و لوح و تقدیر و کیف و خانه و میز و کامپیوتر و کاغذ و تلفن همراه، آزادی نوشتن و اندیشیدن می خواهد، آیا مسئولینی که با گشاده دستی و با هزاران تبلیغ و تشریفات، برای راضی نگاه داشتن طیف سیاهی لشگر مطبوعات ساکن و آرام، بسیاری از چیزهای مادی را به خبرنگاران تقدیم می کنند، می توانند آزادی و امنیت نوشتن را نیز هدیه دهند؟

خبرنگار بیدار و نویسنده آگاه، تملق نمی گوید. مدح نمی سراید. دروغ نمی نویسد؛ و بدون واهمه و در نظر گرفتن مصلحت و منفعت، می پرسد و می نویسد و بدنبال جواب می گردد.

در دوران اصلاحات و هنگامه ای که با توجه به آمار و تیراژ بر خلاف شعار رشد و توسعه فرهنگی! تنها دو درصد مردم ایران روزنامه می خوانند و کمتر از یک درصد به مطبوعات اعتماد دارند، بنا بدلایل گوناگون و غير عقلانی، بیشترین کمک مسئولین فرهنگی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به بهانه ها و مناسبت های مختلف، شامل حال اصحاب مطبوعاتی خاص گشته است. مطبوعاتی که با نگرشهای خاص سیاسی و جناحی، و دامن زدن به مسائل سیاسی و عدم نقد منصفانه و گزارش های تحلیلی، گاه کمترین نقش را در معرفی فرهنگ و درج مسائل مردمی و اجتماعی داشته اند.

دلیل کمک مسئولین فرهنگی کشور و استانها به اصحاب مطبوعات کشوری و محلی، که بدون در نظر گرفتن کیفیت و شیوه عمل صورت گرفته، در راستای چه اهدافی و به چه منظور بوده است؟

جامعه سالم را مطبوعات سالم می سازنند، و اما جرایدی که بهر دلیل از کمک دولتی و جناحهای سیاسی بهره مند می شوند، تا چه حد می توانند سلامت قلم و حرفه خود را سالم و پاک نگهدارند؟

بسیاری از مطبوعات کمیت گرای، با توجه به سیل و سیر کمک های دولتی، تبدیل به خبرنامه و آگهی نامه و وزیر و مدیر و رئیس جمهور نامه و نان دانی گشته اند، و در این میان آنچه که براحتی و بسادگی فراموش شده و از یاد رفته، کیفیت گرایی و مصالح و خواست مردم بوده است و می باشد.

متاسفانه با توجه به شرایط پیش آمده و نوع نگرش اصحاب مطبوعات به حقایق اجتماعی و تیراژ حقیقی جراید، نه مردم مطبوعات را قبول دارند، نه مسئولین باور، و تا آنروز و آن زمان که مردم، مطبوعات و خبرنگاران را قبول کنند، و مسئولین باور، بسیاری از اصحاب مطبوعات باید بسیار تلاش و مطالعه کننند، تا وضع موجود حاکم بر فضای مطبوعات تغییر کند.

نتیجه انتخابات اخیر ریاست جمهوری، با توجه به خط مشی سیاسی و تبلیغاتی بسیاری ازجراید، قدرت و تاثیر مطبوعات و نویسندگان را بر افکار عمومی جامعه ثابت کرد و نشان داد، که تا چه حد مطبوعات با مردم فاصله دارند.

در عصرموج سوم و دوران حاکمیت اینترنت و خبرگزاریها، رسانه و روابط عمومی و مطبوعات یک حرفه است، و رسانه ها و مطبوعاتی می توانند داعیه خدمت رسانی و روشنگری داشته باشند، که حرفه ای بوده و حرفه ای عمل کنند.

اگر مطبوعات نتوانند بدون کمک و همراهی دولت و مسئولین به حیات خود ادامه دهند و ضمن تامین هزینه به سود دست یابند، حرفه ای نیستند و نمی توانند که حرفی برای گفتن داشته باشند.

اعلام کمک مسئولین به مطبوعات و اختصاص بدون نظارت و بررسی سهمیه ارزی به مطبوعات، دولتی بودن و مردمی نبودن مطبوعات را ثابت می کند، و افشاء این مسئله، نه افتخاری برای مسئولین سیاسی و فرهنگی کسب می کند، نه برای مطبوعات.

خبرنگاران و سرپرستان مطبوعات سراسری در مراکز استانها و شهرستانها با پیوستن به حلقه کمک بگیران دولتی، هیچگاه نمی توانند خدمت مفید و مهمی به جرایدی که حقوق آنان را تامین می نماید بکنند، و این بر مدیران مسئول و سردبیران روزنامه های سراسری می باشد، که با آموزش و تعمق و دقت بیشتر در انتخاب، سرپرستان و خبرنگاران خود را از پیوستن به جریانات سیاسی و خانه های مطبوعات محلی و گرفتن کمک از مسئولین دولتی و تهیه رپرتاژهای تبلیغاتی و مصاحبه های دولتی منع بنمایند.

سرپرست و خبرنگار روزنامه ای که از دفتر مرکزی حقوق می گیرد تا حافظ منافع و مصالح روزنامه خود باشد، با گرفتن هدیه و کمک از مدیران دولتی، به رسالت قلم و برنامه روزنامه خود خیانت می کند، و هیچگاه نمی تواند با توجه به سیر حرکتی خود، نقش و سهمی در بالا بردن تیراژ و جذب و جلب مردم به مطالعه و خرید روزنامه داشته باشد.

در بسیاری از مواقع و در میان غفلت و بی خبری مدیران مسئول جراید سراسری، خط نگارش و فکری سرپرستان و خبرنگاران جراید کشوری با توجه به شرایط و موقعیت استانها، با خط و مرام روزنامه بسیار تفاوت و فاصله دارد. تهیه مصاحبه های سفارشی و چاپ ویژه نامه های تبلیغاتی، بیانگر این نکته می باشد.

تنها راه برای رشد کیفی مطبوعات و جدا کردن سره از ناسره، قطع کمک های دولتی به خبرنگاران و مطبوعات و دادن مسئولیت دخالت و نظارت به انجمن صنفی روزنامه نگاران می باشد.

کار و فعالیت مطبوعاتی و خبرنگاری و نویسندگی بیشتر از هر چیز به عشق نیاز دارد، و تنها در یک صورت سیمای عاشقان بخوبی مشخص می شود، که از کمک و اعانه دولتی خبری نباشد.

مسئولین ومدیران دولتی اگر جامعه سالم و مطبوعات سالم می خواهند، می بایست با تعریف دوباره نظارت، و بازنگری در شیوه کهنه صدور مجوز و قطع کمک و اعانه و عدم دخالت، به این سالم سازی کمک کنند.

دولتی و نان دانی گشتن مطبوعات، و دیکته نویس کردن خبرنگاران و نویسندگان عاقبت خوشی برای مردم و ایران و مدیران و جامعه مطبوعات نخواهد داشت.

امروزدر کنار چاپ آگهی مناقصه و مزایده های دولتی، متاسفانه با توجه به چاپ آگهی های حضر وراثت و مراسم ترحیم، بسیاری ازمطبوعات محلی و کشوری، از قبل مردگان و پیمانکاران نان می خورند، و تزریق بی قاعده و باج گونه کمک های دولتی نیز در ادامه این روند، از خبرنگار و روزنامه نگار چیزی را می سازد و پرورش می دهد که قابل گفتن نیست.

بسیاری از روزنامه ها یا دولتی و تریبون دولت و ارگانها هستند، یا وابسته به احزاب و جناحهای سیاسی و تریبون گروهها، و اما روزنامه ای که مردمی و تریبون مردم باشد، کدام روزنامه است؟!

اگر تیراژ کتاب و جراید در ایران بسیار پائین و مایه شرمساری مسئولین فرهنگی است، و مردم کتاب و روزنامه نمی خرند و نمی خوانند؛ دلیل دارد، و دلیل آن را نه درمسائل اقتصادی و معیشتی، که در مسائل و جریانات سیاسی و فرهنگی باید جستجو کرد.

چاپ هزاران روزنامه و مجله و بولتن کم خریدار و خواننده، با کاغذ سهمیه ای وامکانات حمایتی و تیراژ کمترازپنج میلیون نسخه در کشور هفتاد میلیونی، افتخاری برای وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و مسئولین فرهنگی کسب نمی کند، چاپ و نشر روزنامه ای با تیراژ و خواننده میلیونی است که می تواند، موجب افتخارایران و مباهات فرهنگ ایران و سربلندی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نویسندگان شود.