در شرایط حساسی که جامعه، در میان بمباران تبلیغاتی دشمنان ایران و انقلاب، و غوغای نمایش و بازیهای سیاسی، با توجه به وضع موجود، بر خلاف پندار و خواست سیاست پیشگان، برای تغییر و اصلاح  وضع موجود، قاطعانه به عدالت رای داد. احمدی نژاد، بعنوان منتخب مردمی که عدالت را فریاد زدند؛ برای به عمل درآوردن وعده و شعارهای انتخاباتی و تحقق عدالت اجتماعی، تا چه حد می تواند به همراهی و همکاری نمایندگان مجلس هفتم، مطمئن و امیدوار باشد؟

مجلسی که بسیاری از نمایندگان آن بنا بدلایلی مشخص و در راستای حفظ وضع موجود، در جریان انتخابات ریاست جمهوری، بر خلاف خواست و نظر اکثریت مردم، از شعارهای رقیب انتخاباتی احمدی نژاد حمایت کرد، با محورهای اعلام شده احمدی نژاد چه خواهد کرد؟

قوانین عدالت گستری و خدمتگزاری صادقانه بی منت را کدام مجلس، با رای کدامین نمایندگان، می بایست تصویب کند؟

نمایندگانی که بنا به تصویب و خواست نمایندگان مجالس سابق، از حقوق و مزایا بالا و امکانات رفاهی بسیاری برخوردار می باشند، چگونه می توانند در راستای عدالت گستری، با شکم سیرو زندگی مرفه و تامین آتیه، مشکلات و درد مردم را حس کرده، و برای اکثریت محروم و گرسنه و گرفتار کشور کار انجام دهند و برنامه ارائه کنند؟

برای عدالت گستری و از بین بردن تبعیض و بی عدالتی در جامعه طبقاتی شده، نمایندگان عدالت خواه و متعهد مردم در مجلس، بدون در نظر گرفتن منفعت و مصلحت، می بایست با حداقل حقوقی که اکثریت کارگران و کارمندان از آن بهره مند می باشند زندگی کنند.

در شرایط امروز جامعه، با حداقل حقوق، پاک و سالم زندگی کردن هنر می خواهد، و حال کدامیک از نمایندگان مردم، که بخاطر مردم و برای خدمتگراری به مردم، از بیت المال  حقوق می گیرند، قادرند که هنرمند صحنه اجتماع باشند؟

نمایندگان مردم باید با توجه به اصول مذهب و مسئولیت ملی، همچون رئیس جمهور و استانداران و وزیران، الگوهای تمام عیاری برای افراد جامعه و مدیران باشند.

در یک جامعه عدالت گستر، تا آنزمان که یک فرد جامعه، بدلیل سیاست های اجرایی و شیوه های مدیریتی، شب گرسنه با رنج می خوابد، نماینده آن جامعه حق ندارد که شب با شکم سیر و بدون اندوه بخوابد.

مگر می توان از عدالت گفت و عادلانه رفتار نکرد؟ مگر می شود از رفع تبعیض گفت و در عمل تبعیض و نابرابری ساخت؟ مگر می شود از برادری گفت و برادر نبود؟

نماینده مردم، یکی از مردم است، که با از خود گذشتگی و فداکاری، برای سختی کشیدن و خدمت بی منت، کسوت نمایندگی مردم را پوشیده، و این نماینده در قبال تصویب کوچکترین قانونی که مانع از تحقق عدالت اجتماعی و باعث تبعیض و بی عدالتی گردد، مسئول است.  

مجلس هفتم، با توجه به تصویر موجود، بر خلاف آنچه که از دریچه بازیهای سیاسی عنوان می شود، بدلیل وجود نگرشهای گوناگون سیاسی و جناحی، قادر نخواهد بود تا با همراهی قاطعانه و بدون شرط ، احمدی نژاد را برای خدمت صادقانه به مردم، در طول راه یاری کند.

مجلس بعنوان خانه ملت و جایگاه نمایندگان مردم، می بایست که در همه حال، بدون در نظر گرفتن منافع و

مصالح حزبی و سیاسی،  منافع ملت و مصالح کشور را در نظر گرفته، مدافع ارزشها بوده، و بدون کوچکترین درنگ و بهانه، طرحهای توسعه کشور را ارائه و تصویب کرده، و در رابطه با طرحهایی که منافع ملت و مصالح کشور در آن منظور نگشته، تجدید نظر نماید.

نمایندگانی که با بدهی به گروهها و جناحهای سیاسی وارد مجلس هفتم شده اند، چگونه می خواهند در راستای اهداف و برنامه های ششمین رئیس جمهوری که بدون بدهی به گروهها و جناحهای سیاسی، منتخب مردم شده است حرکت نمایند؟

احمدی نژاد! با توجه به روند و نتیجه انتخابات، تنها به خدا و مردم بدهی دارد، و در قبال بدهی نمایندگانی که به جریانات خاصی بدهی دارند، هیچگونه تعهدی ندارد و نباید که داشته باشد.

اگر مجلس هفتم نتواند با نگرشی صحیح و بدون بغض، رای و خواست مردم را در نظر گرفته، شعارهای عدالت گرایانه احمدی نژاد را معنا و تفسیرو تحلیل کند، احمدی نژاد برای اجرای درست و موفق برنامه ها، دچار مشکل خواهد شد، و در نهایت راهی را خواهد رفت، که دیگران با هزاران ادعا، قبل از او رفته اند.

تغییر وضع موجود، تفسیر سوم تیراست، و حال نمایندگان مجلس هفتم در کجای وضع موجود قرار دارند؟ مجلسی که با تصویب قانون، از حقوق اکثریت مردم، برای تامین بنزین اقلیت مردم هزینه می کند، چگونه می تواند عدالت را معنا کند؟

یکی از بزرگترین مشکلات آحاد مردم هزینه های چهار قبض دولتی می باشد، اگر قرار است که در راستای عدالت گستری و ایجاد عدالت، کاری صورت گیرد و کمکی به قشر محروم جامعه بشود، باید بجای طرح شعار پرداخت کمک ماهیانه و دیگر کمکهای اهانت آمیز و افزایش حقوق، در رابطه با چهار قبض، کاری صورت بگیرد.

اجرای عدالت و از بین بردن تبعیض و بی عدالتی و فاصله طبقاتی، در کشور ثروتمند و تاریخی ایران، کار آسان و مشکلی می باشد، تنها کافیست که نمایندگان واقعی مردم، بدون در نظر گرفتن منفعت و مصلحت بخواهند.

آیا مجلس منتخب هفتم،می خواهد و می تواند، که بدون غوغا سالاری و شعار گرایی، دست در دست رئیس جمهور منتخب نهاده، تبعیض و بی عدالتی را از بین ببرد و برای توسعه و پیشرفت کشور کاری انجام دهد؟

اگر می خواهد پس باید که از خود شروع کند. راه عدالت و اصلاحات و پیشرفت و توسعه و آزادی از مجلس می گذرد، چرا که مجلس قوه مقننه است، و بدون حاکمیت قانون، تحقق عدالت اجتماعی ممکن نیست.

قوانین عدالت گستری و فقر زدایی. مساوات و برابری. توسعه و پیشرفت. آزادی و امنیت. مهرورزی و خدمتگزاری . شایسته سالاری و اصلاحات، از راه مجلس عبور می کند، و این مجلس است که می تواند با توجه به نگرش و برنامه های نمایندگان مردم، قوانین را هر گونه که می خواهد تصویب، و برای اجرا ارائه کند.

مجلس قانون گزار ناظر است، که گاه بخاطر مسائل سیاسی و جناحی، گرفتار شرایط ایجاد شده گشته، از اصل موضوع غافل می شود.