در هنگامه و شرایطی که فقر و بیکاری، باعث رشد و ترویج فساد و فحشاء؛ وعدم برنامه ریزی اصولی، موجب بی عدالتی و تبعیض گشته است، و می شود؛ آیا این عدالت است که به  سهم و حق قانونی اکثریت محروم، نصیب اقلیتی معدودی که از اتومبیل استفاده می کنند، گردد؟

دولتی که با فراموش کردن و از یاد بردن اصول اسلامی و انسانی، با اصول سیاست سرمایه داری جهانی گام بر می دارد، در کمال ناباوری ، بعلت ضعف و ناتوانی و نداشتن قدرت مقابله با موج کاذب بازار، و ترس ، بجای گران کردن نرخ بنزین و توجه به رفاه همگانی، ذخایر ارزی که از ذخایر نفت ملی بدست آمده را صرف واردات بنزین  می نماید، و مجلسی که با شعار آبادگری تشکیل شده است، بجای مخالفت با این بی عدالتی و مبارزه با اسراف، شتاب زده و بدون تفکر و بررسی تمام جوانب بر این تصمیم، صحه می گذارد.

دولت  حاکم بر کشوری که نفت خام دارد و توان تولید بنزین کافی ندارد، چرا بجای ساختن فردای بهتر برای جامعه و کنترل مصرف بی رویه و ساخت پالایشگاه و افزایش اتوبوسهای همگانی، ارز نفت را صرف واردات بنزین و خود رو می نماید؟

با توجه به تفاوت نرخ بنزین سوبسیددار با کشورهای همجوار، به قیمت کسب سود باد آورده برای عده ای،درصدی از بنزین وارداتی بصورت قاچاق از کشور خارج می شود، ودرصد بالایی از آن نیز بدون کاربرد مفید در سطح کشور توسط اتومبیلهای تک سرنشین و دولتی به هدر می رود.

عقب ماندگی صنعت اتومبیل سازی داخلی با صنعت اتومبیل سازی خارجی باعث مصرف سوخت بیش از حد اتومبیلهای داخلی می باشد، و در نهایت اینکه با توجه به نبود فرهنگ اتومبیل داری و اتومبیل سواری، سرمایه کشور ناآگاهانه بدلیل برنامه ریزی غلط بهدر می رود، و هیچکس نمی خواهد که با اندکی تعمق به فکر نسل آینده و درصدد پاسخ به آیندگان باشد.

این عادلانه و انسانی نیست، که سرمایه ملی کشور بخاطر رضایت معدودی  از بین برود، دولت و مجلس حق ندارند که بدون همه پرسی و کسب رضایت اکثریت جامعه، حق قانونی اکثریت را به اقلیت اهدا نماید.

حق قانونی کسانی که مصرف بنزین ندارند، از سوبسید بنزین به کجا می رود؟ بنزین، آب و برق و گاز و نان و شکر نیست که تمام افراد جامعه از آن استفاده کنند، اما دولتی که آب و برق و نان و شکر را بدون توجه به حقوق کارمندان و درآمد اکثریت جامعه گران می کند، سعی دارد تا نرخ بنزینی که تمام افراد جامعه از آن استفاده نمی کنند را ارزان نگه دارد.

کسانی که از اتومبیل بی رویه و بدون قاعده استفاده می کنند، بنزین گران نیز تهیه کنند و بخرند،  دولت اصلاحات نیز بجای صرف هزینه ها کلان بی مورد و پرداخت هزینه سفرهای خارجی مدیران و وابستگان دولتی که بدون نگاه به شعار ایران برای ایرانیان انجام می گیرد، بهتر است که در این مدت کوتاه باقی مانده، با دقت و حوصله، و نگاه عمیق به تاریخ و وضع موجود، به منافع ایران و ایرانی، و اصول عدالت اسلامی بیندیشد.

برای رسیدن به توسعه و استقلال و جامعه مردم سالار،باید توجه فرهنگی به حد نهایت و وابستگی به حداقل برسد، شیرینی خودکفایی گندم را واردات بنزین به کام کشاورزان تلخ می سازد.

هیچکس تا به امروز بخاطر نبود و گرانی و نداشتن بنزین نمرده، اما بسیاری از افراد جامعه تا به امروز، بخاطر فقر، سوء تغذیه و کمبود، نبود و گرانی دارو و نرخ خذمات درمانی مرده اند، حال چرا دولت از اعتراض استفاده کنندگان بنزین می ترسد و از فریاد و ناله و نفرین فقیران و محرومان نمی هراسد جای سوال دارد.

واردات بنزین عقلانی و منطقی نیست، سوبسید بنزین عدالت نیست، حال مجلسی که می خواهد با عقل و منطق به عدالت بیندیشد، چه باید بکند؟